(चाल : उठा गड्या ! अरुणोदय...)
अवचित आली वेळा बाई !
सद्गुरु दिसले डोळा वो ।
काय वानु मी रुप तयांचे ?
चहु वर्णांचा गोळा वो ॥धृ.॥
सहजासनि बैसली उगी मी,
एकांती निजध्यानी वो ।
झिलमिल झिलमिल रुप दाविले,
जैसे मृगजल पाणी वो ॥१॥
रक्तवर्ण नेसुनी सोवळे,
शुभ्रवर्ण अंगरखा वो ।
अंगरख्यावर चमके जैसा,
श्यामवर्ण तो बुरखा वो ॥२॥
बुरख्याच्यावर ऊर्ध्वगतीचा,
सुंदरसा एक जरखा वो ।
मधि सद्गुरुचे तेज फाकले,
कोटी रविशशिसरिखा वो ॥३॥
नेत्राची बाहुली फाकली,
नेत्रपणा मग गेला वो ।
जिकडे तिकडे सद्गुरु साक्षी,
दृष्टी - गोंधळ मेला वो ॥४॥
तुकड्यादासा दासपणाचा,
ठाव नुरेसा झाला वो ।
श्रीगुरुच्या स्वकृपे मिळाला,
निज-चरणाचा प्याला वो ॥५॥