अंबिके ! तारक सकलांची ।
आदिजननी तू जगताची ॥धृ०॥
शक्ति तू मूळ अनादीची । स्फूर्ति तू निज चैतन्याची ॥
रुपसुंदर लावण्याची । चित्कळा चराचरी साची ॥
स्थान तव रम्य अती शोभे ।
अमरपदि प्रशांत सुख लाभे ।
मन हे मोहुनि पदि झोंबे ।
तुझा दरबार सुखाचा सार म्हणो अवतार
खचित तू स्फूर्तिदायि अमुची ।
गमसि मूळ वाचा वैखरिची ॥१॥
कितिक सांगती तुझी ख्याती । नाहि त्या साक्षीची गणती ॥
पावसी तू पुढता पुढती । कुलस्वामिनी तुला म्हणती ॥
नवविधा भक्ती नवरात्री ।
आदरे यथामती पुजती ॥
कुठे तू महिषासूर-मथनी ।
कुठे तू योगेश्वरि म्हणुनी ।
इथे तू एकविरा जननी ।
भक्त सुखदायि वत्सले आई ! नमू तव पायि
होई रथ-वाहक तुकड्याची ।
भक्ति मज दे श्रीसदगुरुची ॥२॥