आत्मप्रभाव
(ओवीबद्ध ग्रंथ)
अध्याय आठवा
(मायारूप आणि द्वैत निरसन)
सद्गुरो ! तुझियासारखा । असता मज पाठीराखा ।
आता कवणाचा करू लेखा ? । कासया स्वामी ! ॥१॥
मज चातकाची तहान । पुरविसी तूचि अमृतघन ।
करी मायानिवारण । आत्मगुज दाखवी ॥२॥
करी मायानिवारण । आत्मगुज दाखवी ॥२॥
संबोधी सद्गुरु कृपादानी । वरद हस्ते ॥३॥
ही तव कल्पनेचीच छाया । नेशी विलया तूच की ॥४॥
काय तळमळसी व्यर्थ । शब्द जंजाळी गुंतोनि ? ॥५॥
हे तरी कल्पनेचेचि पिसे । उगाचि भास विपरीत ॥६॥
रूपाकारे नामे सकळ । वेगळी भासती ॥७॥
तैसीच भूतभौतिक सृष्टी । असो व्यष्टी की समष्टी ।
मुळी पाहता तत्वदृष्टी । एकमय सारे ॥८॥
ती साकारली साउमी । विश्वरूपाने ॥९॥
मुळी पाहता एकेचि ब्रह्मे । व्याप्त हे सारे ॥१०॥
शेला, सदरा, धोतर, लुगडे । पाहता सूतचि ते उघडे ।
भेद व्यवहारी, तत्वी न घडे । तैसे विश्व ब्रम्ह ॥११॥
व्याघ्र-गाय ही साखरेची दृष्टी । एक गोडीच साकारली ॥१२॥
शोधी मूळच्या तत्वठाया । ज्ञानदृष्टी उघडूनि ॥१३॥
दोर सर्प नाहीच झाला । तो भ्रमेचि भासला ।
दुःखदायी भयकंप उपजला । आपुल्याच भावे ॥१४॥
तैसे विश्वाचिया नामरूपे । आसक्तिद्वेषादि वाढली पापे ।
जीव पोळला विविध तापे । स्वप्नसृष्टीपरी ॥१५॥
मुळी तू सच्चिदानंदरूप । बिंब परब्रह्मस्वरूप ।
जाणोनि घेता हरशील ताप । आपणचि की ॥१६॥
साधुसंतही वाजविती डिंडिम। जीव तो शिव म्हणोनि ॥१७॥
यांचा सोडूनि दे अभिमान । अधिष्ठान यांचे तू ॥१८॥
तरी हे अभिमान सर्व गेले । आपैसेचि ॥१९॥
तेही मग केवी उरे ? एक तूचि शुद्धबुद्ध ॥२०॥
अहं ब्रम्हास्मि घोष उत्तम । ब्रम्हांडी घुमू दे ॥२१॥
त्याचाही देखणा आत्माराम । स्वये तूचि ॥२२॥
जाणत्यासी जाणता ठायीचे ठायी । मौनत्व लाभे ॥२३॥
आपुल्यातचि होऊ दे आटी । पाहतेपणाची ॥२४॥
दुजेपणासह एकपणा । विरू दे आपणात आपणा ।
स्वसंवेद्य तू निरंजना ! । स्वस्थ राही ॥२५॥
विचलित न हो त्यांच्या प्रवाहे । होवो जावो काही किती ॥२६॥
मग व्यष्टिपण मिळे हेही । समष्टीमाजी ॥२७॥
उपाधी पिंड-ब्रह्मांडाची । कल्पनारूप ॥२८॥
नाही स्वरूपावाचूनि । वेगळी वस्तू ॥२९॥
वेगळा भास ते अन्यथा भान । मुळी तू एक चैतन्यघन ।
सागरामाजी बर्फासमान । अद्वैत सारे ॥३०॥
जगासी त्यागोनि पळावे । नलगे काही ॥३१॥
नको कायाक्लेशादि तपसंभ्रम । लाभे सार संसारी ॥३२॥
हृदयी अनुभवी आत्माराम । पंथ हाचि सर्वोत्तम ॥३३॥
तुकड्यादास विरचित । अष्टमाध्याय अमोलिक ॥३४॥
॥ सद्गुरुनाथ महाराज की जय ! ॥