(चाल : शिणले हे नेत्र माझे...)
नसशिल ना झोपला तू, जाउनिया भूतळी ?
म्हणउनिया ऐकिना ही, दीनांची आरळी ॥धृ.॥
कीर्ती ही गाती गाणीं, शास्त्राला वेढुनी ।
धावत ये चक्रपाणी ! गरुडासी सोडुनी ॥१॥
'कैवारी रंजल्यांचा' महती ही कीर्तनी ।
का उरली वेळ काही, बघण्याची अजहुनी ? ॥२॥
'भारत हा प्रीय माझा' म्हणसी त्या सुरगणी ।
'संकटि मी धाव घाली' गर्जविसी त्या म्हणी ॥३॥
द्रौपदिला वस्त्र देसी, लज्जा ही राखण्या ।
अन्नान्नी भारत-भू ही, चिंधी ना नेसण्या ॥४॥
परकीया हाक मारू, स्वार्थाचे भासती ।
निर्दयता पूर्ण ज्यांना, थोडी ना सन्मती ॥५॥
जातो का प्राण वाया ? पडलीसे ही भिती ।
करु कैसे देवराया ! नावरते ही स्थिती ॥६॥
ये, ये, ये, अजुनिया ये बघण्यासी निर्बला ।
कंठी हा प्राण वाहे, मंदमती अवकळा ॥७॥
तुजविण या भारताची, धैर्यमती दुर्बळा ।
तुकड्यासी ठाव देई, सुखवी भू-मंडळा ॥८॥