वं. राष्ट्रसंतांचे साहित्य शोधण्यासाठी इथे शब्द सादर करा

अध्याय पाचवा

आत्मप्रभाव
(ओवीबद्ध ग्रंथ)

अध्याय पाचवा
(आत्मज्ञान निरूपण)

॥ श्रीगुरुदेवाय नमः ॥

पाहोनि दासाचा प्रेम-पाझर । आनंदला कृपाकर ।
ज्ञान-अज्ञान सारासार । अनुवाद कथियेला ॥१

ज्ञान हां तों सूर्य जाण । अज्ञान मृगजलासमान ।
त्याचे तोडावया भान । घ्यावे ज्ञान साधके ॥२

ज्ञान नव्हे कांही कळा । ज्ञान नव्हे विद्या सकळा ।
चातुर्ये, कौशल्ये आगळा । येथे न चले कदापि ॥३

ज्ञान नव्हे ग्रंथ पठन । ज्ञान नव्हे शहाणपण ।
ज्ञान नव्हे लिप्तपण । शोधकांचे अपूर्व ॥४

ज्ञान नव्हे शब्दपाठ । ज्ञान नव्हे कर्म अचाट ।
ज्ञान नव्हे साधुत्व थाट । जमवी अंगी आपुलिया ॥५

ज्ञान नोहे ध्यान धरणे । ज्ञान नोहे जप करणे ।
ज्ञान म्हणजे मूळ स्मरणे । आपुलिया स्वरूपाचे ॥६

मी तों कैसा असे कोण ? । होतो भिन्न की अभिन्न ? ।
हेचि शोधावे आपुलेपण । यासी ज्ञान म्हणावे ॥७

दृश्य, दृष्टी की जाणता ? । हेंचि आकळावी वार्ता ।
साधक, साधन किंवा कर्ता ? । ओळखावे ज्ञानिये ॥८

मी तों अशुध्द किंवा शुध्द ? । हांचि कळावया भेद ।
करावा पूर्ण सुखसंवाद । ज्ञानियांसी ॥९

कळावया आत्मरुप । आधी पाजळावा वैराग्य दीप ।
जाळोनिया मायिक धूप । वृत्यांचिया साक्षित्वे ॥१०

दृश्य मी की द्रष्टा पूर्ण ? । हें ओळखणे हेंचि ज्ञान ।
जाणावे आपुले आपण । या नांव ज्ञान ॥११

सांडोनिया प्रवृत्तिपंथ । धरावा निवृत्तीचा हस्त ।
तंव जावे अदृश्य गगनात । या नांव ज्ञान ॥१२

असार तें सर्व सांडावे । सुखदुःखासी ओलांडावे ।
सारतत्व तें चिंतावे । या नांव ज्ञान ॥१३

सोडोनियां आप-पर । पाहावा सत्याचा विचार ।
निर्भय होऊनि घ्यावे सार । यासी ज्ञान म्हणावे ॥१४

ज्ञाननेत्र नाही उज्ज्वल । तरि तों मायिकदृष्टी बोल ।
ज्ञान अमंगळासी निर्मल । करी अंतरंगे पांहता ॥१५

मी तों एक की दुसरा ?  पुसावे जाऊनि पैलघरा ।
मग फिरताति त्या माघारा । परा-पश्यंति-मध्यमा ॥१६

वैखरीची वाचा खुंटली । वृत्ती दुजेपणासी विटली ।
स्वरुपी जाऊनि दाटली । जयें ज्ञाने ॥१७

त्याविण भुलले शब्दज्ञाने । पळती ज्ञानी आडराने ।
ठावे नाही मुक्त जिणे । सत्यवंता वाचूनिया ॥१८

मानसी निर्मळता फुलली । शरीरी सत्यता दाटली ।
अभाविकता लया गेली । जयां ज्ञाने ॥१९

तें ज्ञान म्हणजे नित्यवस्तु कळणे । अपरोक्ष अनुभवे वळणे ।
सांडोनिया भिन्न भाने । एक सर्वी सर्वचि ॥२०

येथें अधिकाराचेनि गुणे । घ्यावे वागणे तैसे जाणणे ।
निव्वळ काही शब्द ज्ञाने । ज्ञान नोहे सर्वथा ॥२१

म्हणशी ज्ञान झाले आंता । नाही अनुभवाचा पत्ता ।
तरी हें जाईल सर्व वृथा । वाचिक ज्ञान ॥२२

कितीही करील श्रवण । मननाचे विसरे अनुपान ।
तरी ऐकले तें श्रवण-ज्ञान । कामी पडेना ॥२३

न झालिया श्रवण वाया जिणे । श्रवणा मनने उभारणे ।
न झालिया तै निजध्यास खुणे । साक्षात्कार कैसा होय ? ॥२४

अज्ञानभास ज्ञानभास । न लाभे भासाने प्रकाश ।
अंगी होऊनि उदास । ज्ञानसार शोधावे ॥२५

स्वयें वागलिया वाचोन । कैंसे आतुडे अनुभवजन्य ? ।
परोक्ष तो शिकोन । अपरोक्ष अंतरंगी जाणावे ॥२६

तंव दासें नमस्कार घातला । काय करावें या कर्माला ? ।
एकाएकी आडवा आला । कर्मभोग स्वामिया! ॥२७

अजी ! सत्याचिये ज्ञाना । लोकी आत्मसात करवेना ।
कर्मबंध न तुटे जाणा । गहन गहन कर्मगती ॥२८

मी तों प्रारब्धा आधीन । कैंसे आवरेल प्रारब्ध कठीण ? ।
एके जन्मीच हें अनुभवून । कैंसे काढुं स्वामिया ? ॥२९

तंव बोले सद्गुरु दयाळ । लटकीच घातली मायिक माळ 
प्रारब्ध म्हणोनि घेतो कपाळ । अज्ञानरूपे गड्या रे ! ॥३०

यां विषयाचे विवरण । होईल पुढिले निरूपणी जाण ।
यां शंकेचे निरसन । प्रेमें करिती सद्गुरु ॥३१

इतिश्री वेदान्तसार संमत । दासतुकड्या विरचित ।
आत्मप्रभाव ग्रंथ । पंचमाध्याय कथियेला ॥३२

 सद्गुरुनाथ महाराज की जय !